«Όταν τα πράγματα στο σχολείο… αγριεύουν!»

Σήμερα είδα στο alfavita.gr ένα άρθρο του Χρήστου Κάτσικα που αφορά την επιθετικότητα στα σχολεία και πως αυτή αυξάνεται όταν τα σχολεία είναι μεγάλα σε αριθμό μαθητών. Αυτό έλεγε το 2000 το Υπουργείο Παιδείας και το Παιδαγωγικό Ινστιτούτο σε φυλλάδιο με τίτλο «Όταν τα πράγματα στο σχολείο… αγριεύουν!».

Η ενδοσχολική βία είναι πια εμφανής ακόμα και στην επαρχία. Τα περιστατικά βίας στα σχολεία της Αθήνας και της Περιφέρειας συνεχώς πολλαπλασιάζονται. Από την έρευνα του Π.Ι. το 2000 έως σήμερα έχουν αλλάξει τα πράγματα και το συμπέρασμα του Π.Ι. ότι η συχνότητα με την οποία οι έλληνες μαθητές διαπράττουν ή υφίστανται επιθετικές πράξεις είναι σχετικά μικρή, είναι πιά παρωχημένο.
Σύμφωνα με την ίδια έρευνα φαίνεται οτι οι παράγοντες που επηρεάζουν την επιθετικότητα των μαθητών είναι (α) το μέγεθος του σχολείου και ο αριθμός των συστεγαζόμενων σχολείων, (β) ο φόρτος εργασίας των καθηγητών, και (γ) οι σχέσεις μεταξύ εκπαιδευτικών, εκπαιδευτικών με μαθητές και εκπαιδευτικών με γονείς.
Επίσης ορισμένα χαρακτηριστικά των μαθητών φαίνεται να συνδέονται με το είδος και την συχνότητα της επιθετικής συμπεριφοράς. Χαρακτηριστικά όπως: (α) ο χρόνος που επενδύουν στο διάβασμα των μαθημάτων, (β) η αυτοεκτίμηση του μαθητή, (γ) χρήση ουσιών και κάπνισμα, (δ) τρόποι αντιμετώπισης των προβλημάτων τους, και (ε) η σημασία της θρησκείας για το μαθητή.
Πολύ σοβαρός παράγοντας, βέβαια, είναι και σχέση του μαθητή με την οικογένειά του.

Τι πρέπει λοιπόν να κάνει λοιπόν το σύγχρονο σχολείο για να αντιμετωπίσει την ενδοσχολική βία; Για να ενσωματώσει στην μικρή του κοινωνία τους μαθητές, να τους κάνει να φέρονται υπεύθυνα, να τηρούν τους γραπτούς και άγραφους κανόνες της κοινωνίας αυτής, να αυξήσει την αυτοεκτίμησή τους, να τους αποτρέψει να καταφεύγουν σε ουσίες, να τους βοηθήσει να αντιμετωπίζουν τα προβλήματά τους με υγιή τρόπο;
Πρέπει να γίνει μικρό, πιο ευέλικτο για να μπορούν οι μαθητές να έχουν πιο κοντινή σχέση με τους καθηγητές. Οι καθηγητές πρέπει να αφιερώνουν πιο πολύ χρόνο σε κάθε μαθητή. Όχι απαραίτητα προσωπικό χρόνο, αλλά χρόνο μέσα στην τάξη για να μπορούν να γνωρίζουν τις δυνατότητες του κάθε ενός και να δίνουν την κατάλληλη βοήθεια. Οι μαθητές σε μια ολιγάριθμη τάξη έχουν το χρόνο να μιλήσουν, να ακουστούν, να δουλέψουν σε ομάδες. Δραστηριότητες εκτός μαθημάτων (αθλητικές, περιβαλλοντικές, αγωγής υγείας, καλλιτεχνικές) πρέπει να διοργανώνονται για να μάθουν να δουλεύουν τα παιδιά σε ομάδες, να κοινωνικοποιούνται, να αναδυκνείουν τις δυνατότητές τους, να αποκτούν αυτοπεποίθηση, να μάθουν να λύνουν τα προβλήματά τους με σωστό τρόπο. Οι γονείς πρέπει να εμπλέκονται στη ζωή των παιδιών τους στο σχολείο, να βλέπουν τα θετικά αποτελέσματα της σχολικής ζωής, να αφιερώσουν χρόνο στα παιδιά τους, να δίνουν την απαραίτητη σημασία στο μεγάλο αυτό κομμάτι της ζωής των παιδιών τους και να είναι συμμέτοχοι, "συνένοχοι", συνυπεύθυνοι, συνοδοιπόροι...............

Πόσα από αυτά γίνονται στην πραγματικότητα; ....................................


(Διαβάστε και πολλά θέματα για την ενδοσχολική βία στο πολύ ωραίο blog του Υπεύθυνου Αγωγής Υγείας Διεύθυνσης Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Ν. Πιερίας)