Ο τρόπος "μετράει".

Με αφορμή τα άρθρα της Καθημερινής και των Νέων που διάβασα στο πολύ ενημερωμένο Εκπαιδευτικό Ημερολόγιο του δάσκαλου Τηλέμαχου Κουντούρη, επανέρχομαι σε αυτό που ανέφερα και σε παλαιότερο post για το Σχολείο του Μέλλοντος.

Το πρώτο άρθρο, στην Καθημερινή στις 11 Νοε 2008, αναφέρει τις απόψεις του καθηγητή Ρόμπερτ Σλάβιν που απορρίπτει τα σύγχρονα εκπαιδευτικά προγράμματα ως "μη επιστημονικά"! Κατα τον ίδιο τα σχολικά προγράμματα είναι απαρχαιωμένα, και το ριζοσπαστικό εκπαιδευτικό πρόγραμμα που προτείνει ήδη εφαρμόζεται σε πολλά σχολεία στις ΗΠΑ, στη Μεγάλη Βρετανία, στον Καναδά, στο Μεξικό και στην Αυστραλία, με θεαματικά αποτελέσματα.
"Ο θεμέλιος λίθος της πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης πρέπει να είναι η ποιότητα, η οποία προϋποθέτει πολιτικές που θα φέρουν ταλαντούχους ανθρώπους στην εκπαίδευση και θα τους δώσει τη δυνατότητα επαγγελματικής εξέλιξης και άλλα στηρίγματα. Δεν είναι τα όμορφα κτίρια ούτε καν η προχωρημένη τεχνολογία που φτιάχνουν καταπληκτικά σχολεία - είναι οι καταπληκτικοί δάσκαλοι." λέει ο κ. Σλάβιν.

Το δεύτερο άρθρο, πιό πρόσφατο, στα Νέα στις 3 Ιαν 2009, ο Μιχάλης Μητσού αναφέρει ότι "Το αποφασιστικό κριτήριο για το επίπεδο της εκπαίδευσης δεν είναι ούτε το σύστημα των εισαγωγικών εξετάσεων ούτε ο αριθμός των μαθητών στην τάξη, αλλά η ποιότητα των δασκάλων. Σύμφωνα με μια έρευνα του Έρικ Χάνουσεκ, ενός οικονομολόγου του Στάνφορντ, οι μαθητές ενός πολύ κακού δασκάλου μαθαίνουν κατά μέσο όρο σε έναν χρόνο τη μισή από την ύλη που πρέπει να διδαχθούν. Και οι μαθητές ενός πολύ καλού δασκάλου μιάμιση φορά αυτή την ύλη. Η διαφορά που τους χωρίζει είναι εντυπωσιακή: η διδασκαλία ενός ολόκληρου σχολικού έτους!" .

Προσανατολίζομαι προς μια κατεύθυνση: δεν έχουν σημασία τα μέσα στην επαίδευση όσο ο τρόπος, η διδακτική. Εδώ έρχεται και η άποψη του Ζοζέφ Ζακοτό (βλ. ακριβώς προηγούμενο post) που αμφισβητεί ακόμα και τον τρόπο του δασκάλου και τον ρόλο του μέσα στην τάξη.

Και ένα βασικό ερώτημα: πως γίνεται η αξιολόγηση των δασκάλων; και ποιός την κάνει; Στο ερώτημα προσπαθεί να απαντήσει ο Μάλκολμ Γκλάντγουελ στον Νιου Γιόρκερ (βλ. το δεύτερο άρθρο στα Νέα) και η λύση που δίνει, όπως συμπεραίνει ο δημοσιογράφος κ. Μητσού, είναι εξωπραγματική για τα ελληνικά δεδομένα.

Το πρώτο άρθρο, στην Καθημερινή στις 11 Νοε 2008, των Λινας Γιανναρου & Αποστολου Λακασα θα το βρείτε εδώ.
Το δεύτερο άρθρο, στα Νέα στις 3 Ιαν 2009, του Μιχάλη Μητσού θα το βρείτε εδώ.

Η καθολική μέθοδος διδασκαλίας: το εκπαιδευτικό πείραμα του Ζοζέφ Ζακοτό και η πνευματική χειραφέτηση των μαθητών

Εκπληκτικό το άρθρο στην Καθημερινή της Κυριακής 11 Ιαν 2009!!
Ο γάλλος φιλόσοφος Ζοζέφ Ζακοτό που έζησε στις αρχές του 19ου αιώνα εξόριστος στη Λουβένη συμπέρανε ότι οι μαθητές του δεν χρειάζονται απαραίτητα κάποιον για να τους διδάξει με κάποια μέθοδο αυτά που ήδη ξέρει. Όπως εκείνος κατάφερε να διδάξει ζωγραφική και μουσική χωρίς να ξέρει τίποτα γι' αυτά, έτσι και ο καθένας μπορεί να είναι δάσκαλος ή μαθητής και με την εφαρμογή της "καθολικής μεθόδου" του να διδάξει ακόμα και αυτά που αγνοεί!
Η "καθολική μέθοδος" έχει προϋπόθεση την ισότητα μεταξύ των ανθρώπων και επιδιώκει την πνευματική χειραφέτηση. Οι αρχές στις οποίες στηρίζεται είναι τρεις: Ολοι οι άνθρωποι είναι ίσοι, κάθε άνθρωπος μπορεί να διδάξει τον εαυτό του και τα πάντα υπάρχουν στα πάντα. Η επιθυμία για γνώση και η προσοχή είναι αυτό που ονομάζουμε νοημοσύνη και συνεπώς ο κάθε άνθρωπος δεν έχει περισσότερη ή λιγότερη ευφυΐα, αλλά διαφορά στην ένταση της επιθυμίας για μάθηση, λέει ο Ζακ Ρανσιέρ που έγραψε το βιβλίο "Ο αδαής δάσκαλος· πέντε μαθήματα πνευματικής χειραφέτησης" σχετικά με τις ιδέες του φιλόσοφου Ζακοτό.
Τι αναζωογωνητική θεωρία!! Πόσο μπροστά ήταν ο Ζακοτό το 1818 που είχε συμπεράνει ότι "κανένα κόμμα, καμία κυβέρνηση, κανένας στρατός, κανένα σχολείο και κανένας θεσμός δεν πρόκειται να λύσει το εκπαιδευτικό πρόβλημα και είναι αδύνατο να σταματήσει αυτός ο φαύλος κύκλος μεταξύ άγνοιας και επιστήμης, παιδαγωγικής πρακτικής και διδακτικής μεθόδου, αν όλες οι λύσεις προέρχονται μέσα από αυτόν τον ίδιο κύκλο".
Θα προσπαθήσω να το βρω να το διαβάσω και θα γράψω τις εντυπώσεις μου.
Όλο το άρθρο για το βιβλίο του Ζακ Ρανσιέρ είναι εδώ. Το βιβλίο το έχει η Πρωτοπορία εδώ.

Επιμόρφωση Καθηγητών Πληροφορικής: το τέλος (;)

Τελείωσε και η 2η φάση της επιμόρφωσης, έγινε και η πιστοποίηση..... Εντυπώσεις; ....... Δύσκολο να πω ........ Απογοήτευση για τον μικρό αριθμό συναδέλφων που ενδιαφέρθηκαν να επιμορφωθούν, ενθουσιασμός για τη γνωριμία και την ανταλλαγή ιδεών με τους συναδέλφους που βρέθηκαν εκεί και παρακολουθούσαν χωρίς καμία απουσία, απογοήτευση για την απορριπτική στάση ορισμένων συναδέλφων, χαρά για το ότι κάποιοι άλλοι βρήκαν χρησιμότητα σε κάποια εργαλεία και μεθόδους.......

Η στάση των συναδέλφων: από επιφυλακτική έως τελείως απορριπτική!!
Όλοι προβληματιζόντουσαν γιατί δεν δόθηκε ένα κίνητρο στους επιμορφούμενους όπως έδωσαν κίνητρο στους συναδέλφους άλλων ειδικοτήτων: τουλάχιστο ένα ποσό για αναβάθμιση υπολογιστή. Έτσι θα αυξανόταν το ενδιαφέρον για συμμετοχή και άλλων συναδέλφων στο νομό.
Ο άλλος προβληματισμός ήταν για το περιεχόμενο της επιμόρφωσης: κατά τη γνώμη όλων ήταν πολύ επιβαρυμένο το πρόγραμμα και αυτό το διαπιστώσανε σαφώς όταν άρχισαν να διαβάζανε για τη πιστοποίηση. Και επίσης το Γ μέρος για τα λογισμικά άλλων ειδικοτήτων για τους πιο πολλούς δεν είχε κανένα ενδιαφέρον: δεν κατάφερα να τους πείσω για τον ρόλο πρεσβευτή που πρέπει να έχουν οι εκπαιδευτικοί πληροφορικής στην προώθηση χρήσης νέων τεχνολογιών και σε άλλα μαθήματα του σχολείου, αλλά και για το ρόλο εκτιμητή στα νέα λογισμικά που προωθούνται στα σχολεία.
Η μεγαλύτερη όμως αγωνία ήταν για το κατά πόσο μπορούν να χρησιμοποιηθούν οι προτεινόμενες διδακτικές μέθοδοι και στρατηγικές μέσα στο περιβάλλον του ελληνικού σχολείου. Η ανησυχία ήταν πιο μεγάλη στους συναδέλφους που δίδασκαν σε Λύκειο το μάθημα κατεύθυνσης λόγω έλλειψης χρόνου. Αυτή η ανησυχία οδηγούσε ακόμα και στη απόρριψη των νέων μεθόδων.

Οι θετικές εντυπώσεις: ζωηρό το ενδιαφέρον των συναδέλφων για τη διδασκαλία του προγραμματισμού (μαύρο κουτί, μελέτη περίπτωσης, κ.α.) και για τους μικρόκοσμους (ιδιαίτερη εντύπωση τους έκανε το scratch για τις δυνατότητές του και το ποντικάκι mortran για την απλότητά του) και για τις μικροδιδασκαλίες (το θέμα αξιολόγησης του εκπαιδευτικού έργου τους απασχολεί όλους). Το scratch μου είχε κάνει και μένα εντύπωση στο προηγούμενο συνέδριο της Διδακτικής της Πληροφορικής στη Πάτρα και γι' αυτό έκανα μια σύντομη παρουσίαση στην επιμόρφωση παρόλο που δεν ήταν στα προβλεπόμενα λογισμικά μικρόκοσμων.

Είμαι πολύ περίεργη να μάθω τα αποτελέσματα των αξιολόγησης του προγράμματος από τους συναδέλφους ανά την Ελλάδα.

Προγραμματισμός μαθημάτων

Πόσο με προβλημάτισε ο προγραμματισμός του μαθήματος φέτος! Το πρόβλημα δεν είναι οτι καλούμαι να κάνω ένα σχέδιο των φετινών μαθημάτων: πάντα έκανα κάτι τέτοιο και αν όχι όλο στην αρχή του έτους, τουλάχιστο ανά τρίμηνο. Το πρόβλημα είναι οτι δεν ξέρω με ποιά λεπτομέρεια πρέπει να το φτιάξω.
Ο κάθε σύμβουλος πληροφορικής από ότι φαίνεται έχει διαφορετική εντύπωση για το παραδοτέο. Αυτό που διάβασα στο Στέκι των Πληροφορικών από τον σύμβουλο νομών Μεσσηνίας - Λακωνίας μοιάζει πολύ με το αναλυτικό πρόγραμμα και δεν ικανοποιεί τον δικό μας σύμβουλο, ο οποίος θέλει τουλάχιστον και τις δραστηριότητες μέσα στον προγραμματισμό.
Μου άρεσε πολύ αυτό που δημοσίευσε στο Στέκι η συνάδελφος Δρ Ελένη Κοκκίνου.
Σίγουρα το έχετε δει πολλοί συνάδελφοι και έχετε παραδόσει τον προγραμματισμό σας, αλλά τουλάχιστο για μελλοντική χρήση....

Νέα έκδοση του Scratch!

Βγήκε νέα έκδοση του Scratch που υποστηρίζει και ελληνικά!! Το έμαθα από τον Νίκο Δαπόντε. Μπορείτε να κατεβάσετε την νέα έκδοση στο http://scratch.wik.is/Scratch_1.3_Download.

Back to school!

Πίσω στους πάγκους μας! Άρχισε η νέα σχολική χρονιά και αναμένονται πολλά φέτος.
Πρώτο από όλα, και πολύ σημαντικό, η επιμόρφωση των συναδέλφων Πληροφορικής στο νομό μου, που θα πραγματοποιηθεί Σεπτέμβρη και Οκτώβρη 2008. Για να δούμε τι θα δούμε!