Η χαρά της ζωής!! (ή αλλιώς: Γιατί κλείνει αυτό το blog)

Μέσα σε αυτή την απαισιοδοξία και την ανασφάλεια που μας κατατρέχει τους τελευταίους μήνες, αποφασίζω την κατάργηση αυτού του ιστολογίου.
Δεν μας χρειάζεται ένα ακόμα ιστολόγιο που να καταδυκνείει τις λάθος πρακτικές της δημόσιας εκπαίδευσης. Αντίθετα πρέπει να τονίζουμε και να επιδεικνύουμε τις καλές πρακτικές και τις λαμπρές εξαιρέσεις που κάνουν την δημόσια εκπαίδευση να δουλεύει ακόμα.
Αλλάζω στάση ζωής....

Δυστυχία σου, Ελλάς, με τα τέκνα που γεννάς!

Ποιος είδε κράτος λιγοστό
σ' όλη τη γη μοναδικό,
εκατό να εξοδεύει
και πενήντα να μαζεύει;

Να τρέφει όλους τους αργούς,
νά 'χει επτά Πρωθυπουργούς,
ταμείο δίχως χρήματα
και δόξης τόσα μνήματα;

Νά 'χει κλητήρες για φρουρά
και να σε κλέβουν φανερά,
κι ενώ αυτοί σε κλέβουνε
τον κλέφτη να γυρεύουνε;

Κλέφτες φτωχοί και άρχοντες με άμαξες και άτια,
κλέφτες χωρίς μια πήχυ γη και κλέφτες με παλάτια,
ο ένας κλέβει όρνιθες και σκάφες για ψωμί
ο άλλος το έθνος σύσσωμο για πλούτη και τιμή.

Όλα σ' αυτή τη γη μασκαρευτήκαν
ονείρατα, ελπίδες και σκοποί,
οι μούρες μας μουτσούνες εγινήκαν
δεν ξέρομε τί λέγεται ντροπή.

Ο Έλληνας δυό δίκαια ασκεί πανελευθέρως,
συνέρχεσθαί τε και ουρείν εις όποιο θέλει μέρος.

Χαρά στους χασομέρηδες! χαρά στους αρλεκίνους!
σκλάβος ξανάσκυψε ο ρωμιός και δασκαλοκρατιέται.

Γι' αυτό το κράτος, που τιμά τα ξέστρωτα γαϊδούρια,
σικτίρ στα χρόνια τα παλιά, σικτίρ και στα καινούργια!

Και των σοφών οι λόγοι θαρρώ πως είναι ψώρα,
πιστός εις ό,τι λέγει κανένας δεν εφάνη...
αυτός ο πλάνος κόσμος και πάντοτε και τώρα,
δεν κάνει ό,τι λέγει, δεν λέγει ό,τι κάνει.

Σουλούπι, μπόϊ, μικρομεσαίο,
ύφος του γόη, ψευτομοιραίο.
Λίγο κατσούφης, λίγο γκρινιάρης,
λίγο μαγκούφης, λίγο μουρντάρης.

Σπαθί αντίληψη, μυαλό ξεφτέρι,
κάτι μισόμαθε κι όλα τα ξέρει.
Κι από προσπάππου κι από παππού
συγχρόνως μπούφος και αλεπού.

Και ψωμοτύρι και για καφέ
το «δε βαρυέσαι» κι «ωχ αδερφέ».
Ωσάν πολίτης, σκυφτός ραγιάς
σαν πιάσει πόστο: δερβέναγάς.

Θέλει ακόμα -κι αυτό είναι ωραίο-
να παριστάνει τον ευρωπαίο.
Στα δυό φορώντας τα πόδια που 'χει
στο 'να λουστρίνι, στ' άλλο τσαρούχι.

Δυστυχία σου, Ελλάς,
με τα τέκνα που γεννάς!
Ώ Ελλάς, ηρώων χώρα,
τί γαϊδάρους βγάζεις τώρα;

Γεώργιος Σουρής (1853-1919)

«Όταν τα πράγματα στο σχολείο… αγριεύουν!»

Σήμερα είδα στο alfavita.gr ένα άρθρο του Χρήστου Κάτσικα που αφορά την επιθετικότητα στα σχολεία και πως αυτή αυξάνεται όταν τα σχολεία είναι μεγάλα σε αριθμό μαθητών. Αυτό έλεγε το 2000 το Υπουργείο Παιδείας και το Παιδαγωγικό Ινστιτούτο σε φυλλάδιο με τίτλο «Όταν τα πράγματα στο σχολείο… αγριεύουν!».

Η ενδοσχολική βία είναι πια εμφανής ακόμα και στην επαρχία. Τα περιστατικά βίας στα σχολεία της Αθήνας και της Περιφέρειας συνεχώς πολλαπλασιάζονται. Από την έρευνα του Π.Ι. το 2000 έως σήμερα έχουν αλλάξει τα πράγματα και το συμπέρασμα του Π.Ι. ότι η συχνότητα με την οποία οι έλληνες μαθητές διαπράττουν ή υφίστανται επιθετικές πράξεις είναι σχετικά μικρή, είναι πιά παρωχημένο.
Σύμφωνα με την ίδια έρευνα φαίνεται οτι οι παράγοντες που επηρεάζουν την επιθετικότητα των μαθητών είναι (α) το μέγεθος του σχολείου και ο αριθμός των συστεγαζόμενων σχολείων, (β) ο φόρτος εργασίας των καθηγητών, και (γ) οι σχέσεις μεταξύ εκπαιδευτικών, εκπαιδευτικών με μαθητές και εκπαιδευτικών με γονείς.
Επίσης ορισμένα χαρακτηριστικά των μαθητών φαίνεται να συνδέονται με το είδος και την συχνότητα της επιθετικής συμπεριφοράς. Χαρακτηριστικά όπως: (α) ο χρόνος που επενδύουν στο διάβασμα των μαθημάτων, (β) η αυτοεκτίμηση του μαθητή, (γ) χρήση ουσιών και κάπνισμα, (δ) τρόποι αντιμετώπισης των προβλημάτων τους, και (ε) η σημασία της θρησκείας για το μαθητή.
Πολύ σοβαρός παράγοντας, βέβαια, είναι και σχέση του μαθητή με την οικογένειά του.

Τι πρέπει λοιπόν να κάνει λοιπόν το σύγχρονο σχολείο για να αντιμετωπίσει την ενδοσχολική βία; Για να ενσωματώσει στην μικρή του κοινωνία τους μαθητές, να τους κάνει να φέρονται υπεύθυνα, να τηρούν τους γραπτούς και άγραφους κανόνες της κοινωνίας αυτής, να αυξήσει την αυτοεκτίμησή τους, να τους αποτρέψει να καταφεύγουν σε ουσίες, να τους βοηθήσει να αντιμετωπίζουν τα προβλήματά τους με υγιή τρόπο;
Πρέπει να γίνει μικρό, πιο ευέλικτο για να μπορούν οι μαθητές να έχουν πιο κοντινή σχέση με τους καθηγητές. Οι καθηγητές πρέπει να αφιερώνουν πιο πολύ χρόνο σε κάθε μαθητή. Όχι απαραίτητα προσωπικό χρόνο, αλλά χρόνο μέσα στην τάξη για να μπορούν να γνωρίζουν τις δυνατότητες του κάθε ενός και να δίνουν την κατάλληλη βοήθεια. Οι μαθητές σε μια ολιγάριθμη τάξη έχουν το χρόνο να μιλήσουν, να ακουστούν, να δουλέψουν σε ομάδες. Δραστηριότητες εκτός μαθημάτων (αθλητικές, περιβαλλοντικές, αγωγής υγείας, καλλιτεχνικές) πρέπει να διοργανώνονται για να μάθουν να δουλεύουν τα παιδιά σε ομάδες, να κοινωνικοποιούνται, να αναδυκνείουν τις δυνατότητές τους, να αποκτούν αυτοπεποίθηση, να μάθουν να λύνουν τα προβλήματά τους με σωστό τρόπο. Οι γονείς πρέπει να εμπλέκονται στη ζωή των παιδιών τους στο σχολείο, να βλέπουν τα θετικά αποτελέσματα της σχολικής ζωής, να αφιερώσουν χρόνο στα παιδιά τους, να δίνουν την απαραίτητη σημασία στο μεγάλο αυτό κομμάτι της ζωής των παιδιών τους και να είναι συμμέτοχοι, "συνένοχοι", συνυπεύθυνοι, συνοδοιπόροι...............

Πόσα από αυτά γίνονται στην πραγματικότητα; ....................................


(Διαβάστε και πολλά θέματα για την ενδοσχολική βία στο πολύ ωραίο blog του Υπεύθυνου Αγωγής Υγείας Διεύθυνσης Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Ν. Πιερίας)

Πως μαθαίνουν οι μαθητές

Διάβασα σήμερα τη δουλειά της Στέλλας Βοσνιάδου που αναφέρει με σύντομο και περιεκτικό τρόπο πως μαθαίνουν οι μαθητές, με βάση τις θεωρίες μάθησης.

Εξηγούνται 12 ψυχολογικές αρχές που πρέπει να ικανοποιηθούν στο σχεδιασμό των αναλυτικών προγραμμάτων και στη διδασκαλία.
1. Ενεργός συμμετοχή
2. Κοινωνική αλληλεπίδραση
3. Δραστηριότητες που έχουν νόημα
4. Σύνδεση των νέων πληροφοριών με τις προϋπάρχουσες γνώσεις
5. Χρήση στρατηγικών
6. Ανάπτυξη της αυτορρύθμισης και εσωτερική σκέψη
7. Αναδόμηση της προϋπάρχουσας γνώσης
8. Στόχος η κατανόηση κι όχι η απομνημόνευση
9. Βοήθεια για πώς να μάθουν οι μαθητές να εφαρμόζουν τις γνώσεις τους
10. Διάθεση χρόνου για εξάσκηση
11. Αναπτυξιακές και ατομικές διαφορές
12. Καλλιέργεια των κινήτρων

Αυτή η πολύ περιεκτική εργασία ανακεφαλαιώνει ότι έχω ακούσει μέχρι τώρα σχετικά με τις σύγχρονες θεωρίες μάθησης, και βέβαια εφαρμόζεται και στο μάθημα της πληροφορικής. Το ιδιαίτερα ενδιαφέρον είναι οι προτάσεις που κάνει η συγγραφέας για την εφαρμογή της κάθε αρχής μέσα στην τάξη από τον εκπαιδευτικό.
(Οι θεωρίες μάθησης αναπτύσσονται σύντομα σε διαφάνειες του καθηγητή Β. Κόμη, και στην Ενότητα 2.1 του 1ου Τεύχους του Επιμορφωτικού Υλικού για την επιμόρφωση των εκπαιδευτικών)

Τι είναι η "Ψηφιακή Τάξη" τελικά;

Τι νέο και αυτό! Η Κυβέρνηση, λέει, εξετάζει το θέμα κατάργησης των βιβλίων και χρήσης ηλεκτρονικών αναγνωστών και ηλεκτρονικών βιβλίων (βλ. το δελτίο τύπου της ΕΠΕ με θέμα "Ηλεκτρονικά Βιβλία και Ηλεκτρονικοί Αναγνώστες" ).
Αν συνδυάσουμε αυτή τη νέα εξέλιξη με άλλα ερεθίσματα που είχαμε στο παρελθόν (τους μαθητικούς υπολογιστές στα γυμνάσια, την ομιλία του Πρωθυπουργού και της Υπουργού Παιδείας στη Λήμνο, την ομιλία της Υπουργού σε Ημερίδα της ΠΕΚΑΠ στο Υπουργείο Παιδείας, το σχέδιο που "διέρρευσε" για το Νέο Λύκειο κ.α.) καταλαβαίνουμε ότι η Πληροφορική αντιμετωπίζεται ως εργαλείο και όχι ως επιστήμη. Ως συνέπεια αυτού δεν μας χρειάζονται εξειδικευμένοι δάσκαλοι πληροφορικής αλλά ο δάσκαλος κάθε ειδικότητας θα χρησιμοποιεί τεχνολογικά εργαλεία στο μάθημά του, και αυτό σημαίνει "Ψηφιακό Σχολείο". Έτσι αυτό που μας λείπει για να πάει η παιδεία μπροστά είναι τα τεχνολογικά εργαλεία (τα gadgets). Με αυτά τα εργαλεία τα παιδιά μας θα απορροφούν καλύτερα τη γνώση, θα έχουν καλύτερες επιδόσεις στο διαγωνισμό Pisa, θα γίνονται καλύτεροι επιστήμονες και καλύτεροι άνθρωποι προετοιμασμένοι για την αληθινή ζωή. Γιατί άραγε όλες οι ενώσεις Πληροφορικών στην εκπαίδευση, και πολλοί βουλευτές (Άρια Αγάτσα, Νάντια Γιαννακοπούλου, Φώτης Κουβέλης, Θανάσης Λεβέντης, Νίκος Τσούκαλης και Γρηγόρης Ψαριανός) αντιδρούν τόσο άσχημα στον εκσυχρονισμό της ελληνικής παιδείας; Γιατί όλοι αυτοί ζητούν να επέμβουν στη  διαδικασία αναβάθμισης της παιδείας και δεν αφήνουν τους υπέυθυνους να κάνουν τη δουλειά τους, και τους αναγκάζουν να κρατούν κρυφές τις συναντήσεις τους;

Πόσο λάθος είναι η κατεύθυνση που έχουμε πάρει!!........ Δεν μπορώ να προσθέσω κάτι άλλο ...... Οι σκέψεις μου είναι ήδη σε παλαιότερες αναρτήσεις. Το δελτίο τύπου της ΕΠΕ, και οι συνάδελφοι Εμμανουήλ Πουλάκης και Φώτης Αλεξάκος συμπληρώνουν τις σκέψεις μου και εκφράζουν την λογική τη δική μου και των περισσότερων συναδέλφων Πληροφορικών.